« En bovendien, » zei Sofie, « kunnen we het nieuwe kleurcontrole systeem binnen de door u gewenste levertermijn leveren. »
« Geweldig, » antwoordde Frank die naar het kleine olifantje op zijn bureau staarde.
Dit gesprek voelde niet goed. Sofie verwachtte dat het ging uitlopen op een sisser : « Bedankt voor uw bezoek. Ik ga erover nadenken en zal u volgende week iets laten weten. »
Lucas stapte het kantoor van Nobelson, machinefabrikant voor diervoeders, binnen. Hij nam plaats tegenover Anton De Bok, Algemeen Directeur, en glimlachte.
“Lucas, zei Anton,” de uitdrukking op je gezicht is heel herkenbaar. De vijf afgelopen jaren heb jij ons smeerolie verkocht en iedere keer als ik diezelfde uitdrukking opmerkte, kwam je mij heel fier een nieuw product aanbieden.
“Ik durf jou bijna niet te zeggen waarom ik kom want ik denk niet dat je het leuk gaat vinden,” antwoordde Lucas, terwijl zijn glimlach als sneeuw voor de zon smolt en plaats maakte voor een pijnlijke grijns.
“Wat is het allereerste advies dat iedere moeder haar jonge kind aanleert?” vroeg Tom, de sales trainer.
Na enkele seconden stilte riep iemand die achteraan zat, “Praat niet met vreemden!”.
“Helemaal mee eens,” antwoordde Tom. “En wat zei mama dat je moest doen als je iemand voor de eerste keer ontmoette?”
Iemand vooraan antwoordde luid, “Wees beleefd, zeg wie je bent en stel niet teveel vragen.”
“Ik heb interesse voor de drie grondloten met zicht op de golf in Brasschaat. Hoeveel kosten die?” vroeg Bart.
Jennifer kon een gat in de lucht springen omdat ze voorgesteld had om zaterdag in de late namiddag het kantoor open te houden. De rest van het personeel was hier niet zo makkelijk voor te vinden omdat ze het als een “dode periode” beschouwden. Ze verlekkerde er zich nu al op om maandagmorgen de blik in hun ogen te zien als ze hen haar verhaal zou vertellen.
Kim vond niet dat er zoiets als geluk in de verkoop bestond. Gert had hierover een andere mening.
“Kijk,” zei Gert, “het moet geluk zijn. Van alle prospects die we ontmoeten, blijken die van jou al beslist te hebben om te kopen terwijl die van ons erover dienen “na te denken”. Net zoals die vrouw gisteren. Ieder jaar contacteert ze ons voor een offerte waar we erg veel tijd in steken maar ze heeft nog nooit iets gekocht. Nu vraagt ze naar jou en bingo, ze beslist om het contract te tekenen. Wij hebben haar de afgelopen vijf jaar al offertes gemaakt en nu ga jij met de deal lopen. Dat is puur geluk.”
“Zo,” zei Kim, “Ik wil je niet tegen de haren instrijken, maar bedoel je nu dat als jij haar vorige week gecontacteerd zou hebben, ze gisteren van jou gekocht zou hebben?”
Voor onze klanten zijn we op zoek naar: Account Manager Project Sales voor bedrijf uit Hoegaarden dat medical supplies levert aan rusthuizen en ziekenhuizen. Regio Vlaanderen en Vlaams Brabant. Sales Manager voor ICT bedrijf (in CAD-software) in Belgie Field Sales Manager voor bedrijf in tandheelkundige disposables. Liefst woonzaam in het Zuiden van Nederland en ook [...]
Komt één van de volgende scenario’s jou bekend voor?
Eric wist dat hij moest prospecteren maar het was al vrijdag, één uur in de namiddag. Verdorie, dacht hij, de meeste mensen die ik ga bellen zullen al met hun gedachten in het weekend zitten. Ik kan het beter tot maandag uitstellen….of beter nog, tot dinsdag. Op maandag liggen er vast en zeker bergen werk op hen te wachten en dan gaan ze geen tijd voor mij hebben. OK, ik ga hen dinsdag tussen 10 en 12 bellen…maar misschien is dinsdagnamiddag tussen 2 en 4 nog beter. Ik zal er in het weekend nog eens goed over nadenken.
Pauline, de verkoopdirecteur die de leiding had over 24 mensen, wist dat ze de verkoopcijfers enkel op een beduidende manier de hoogte kon injagen als alle neuzen indezelfde richting wezen. Met dit in haar achterhoofd had ze de dag ervoor een verkooptraining besteld. « Zodra die achter de rug is kunnen we tenminste serieuze verkoopcijfers halen. » Nu was ze aan het bedenken hoe ze ervoor kon zorgen dat
Jan had zich voorgenomen dat zijn prospect hem deze keer niet zou ontglippen. Hij zou de deal hoe dan ook afsluiten. Nu hij op weg was naar Amanda’s kantoor overliep hij in gedachten alle dingen die hij tot nu toe had gedaan.
Het begon drie maanden geleden toen Amanda reageerde op een koudbelletje van Jan. Het telefoontje verliep niet zo rimpelloos als Jan had gewild maar na vijftien minuten slaagde hij erin om een afspraak te boeken.
Niet dat het een grote verrassing was, maar Amanda annuleerde de afspraak drie keer op rij. Jan liet zich niet van de wijs brengen. Uiteindelijk was het dan toch gelukt en zat hij bij Amanda. Nadat hij twee uren lang tevergeefs alle mogelijke afsluittechnieken had toegepast, eindigde de meeting tot zijn grote teleurstelling op een sisser omdat Amanda “erover wou nadenken”.
Die morgen werd Lars wakker met keelpijn. “Fantastisch,” sprak hij zijn spiegelbeeld toe, “vandaag is de grote dag en ik kras zoals een kraai”. Op weg naar kantoor kocht hij in de apotheek wat pilletjes tegen keelpijn maar dat mocht niet baten, zijn stem klonk steeds maar heser.
De andere verkopers vonden het bijzonder dat Lars eens voor één keer noodgedwongen zijn mond hield. Lars stond er immers bekend voor dat hij een luide stem had en een man van veel woorden was. Ze vroegen zich af hoe lang het zou duren voordat hij weer het grote woord zou voeren.
Angelo wist waar de prospect naar op zoek was. Geen haar op zijn hoofd die hieraan twijfelde.
“We hebben die zelfde wagen ook in een prachtige dieprode kleur.”
“Oh,” zei ze, “Dat is leuk om weten.”
“Wel die kleur lijkt als twee druppels water op de kleur van uw huidige wagen,” zei Angelo, die trots op zichzelf was dat hij zo’n puik opmerkingsvermogen had.
“Ja, mijn auto is inderdaad rood…” antwoordde ze
